Verdrietig

[mijn masker]

Mijn masker....
Ik zet hem bijna nooit af.
Durf het niet want ik weet zeker dat ik niets anders doe dan huilen
en me afvragen waarom het bij ons niet wil lukken....

Mei 2009 alweer 3 jaar geleden dat we zijn gestopt met de pil.
Vol goede moed begonnen maar het lood zakt je snel in de schoenen.

De enige de weten dat we een actieve kinderwens hebben zijn mijn moeder en mijn zusje.
Had ik het maar nooit gezegd.....
Mijn zusje is halverwege vorig jaar getrouwd.
1 Januari hebben we te horen gekregen dat ze zwanger zijn.
Ik kon wel door de grond zakken maar mijn masker hield zich sterk!!
S'nachts heb ik mijn masker afgezet. De tranen bleven stromen.
Stoppen met huilen kon ik niet, tot de volgende ochtend. Toen moest mijn masker weer op.
Begrijp me niet verkeerd. Ik ben HEEEEELLLLL blij voor ze en gun het ze ECHT!!
Ik begrijp alleen niet hoe ze kunnen zeggen dat het zo moeilijk ging (ze weet hoelang wij al bezig zijn)
voor mijn gevoel net getrouwd en nog geen paar maand later zwanger.
Voor hun gevoel duurde het te lang.

Ik merk dat ik afstand neem van mijn zusje, wat ik eigenlijk niet wil,
maar voor mijn gevoel niet anders kan. Het doet me zeer haar te zien.
Bij mijn ouders kom ik ook niet meer zo graag. Daar gaat het ook alleen maar over opa en oma worden.
Welk onderwerp ik ook aan snij het komt altijd weer op kinderen uit.
(iets waar wij momenteel alleen maar van kunnen dromen)

Zo........ veeg de tranen weer van mijn gezicht, zet mijn masker weer op en ga me klaar maken voor mijn werk...

[Tweet]

Dat lijkt mij inderdaad enorm moeilijk en confronterend...
Misschien kun je er eens iets over zeggen tegen je zusje?

In ieder geval toch een warm welkom hier op het forum, en ik hoop voor jullie dat jullie ook snel positief nieuws mogen krijgen!

[hoop1970]

Meid, ik denk dat hier vele je gevoel herkennen...

Toch welkom en ik denk dat je hier je masker regelmatig ff kunt afzetten mocht je er behoefte aan hebben!
Sterkte en ik hoop voor jullie dat je wens snel mag uikomen!!

[ran83]

Jee meis ik weet precies wat je voelt.

Maar misschien geeft het je hoop als ik je zeg dat wij ruim 4 jaar van de pil af waren en ik nu spontaan zwanger ben geraakt. Het is nog afwachten of het goed loopt, maar het wil.

En het is heel confronterend dat je zusje in verwachting is. En ja elk onderwerp gaat vaak over kinderen. Het is ook frustrerend, maar gooi het er gewoon eens uit en niet opkroppen dat is ook niet goed. Ik ging vaak naar m'n zus of vriendin het huilde daar uit en dat vondt ik gewoon fijn.

Heel veel sterkte meis

[Beebie_Wish]

Hallo!

Allereerst WELKOM op dit ubercoole forum
En je mag je hier op dit forum al je gevoelens/verdriet lekker op uitstorten hoor zou zeggen doe het JUIST.
En bij ons wil het ook nog niet lukken we zijn nu net de 2e ronde in gegaan met Clomid. En hopen dat we een positieve test natuurlijk in handen mogen krijgen, zou voor ons een erg mooi paascadeau worden :mrgreen:

Maar sinds december 2008 zijn we bij een lieve gyn terecht gekomen en toen werd voor ons alles heel veel duidelijk. Allereerst kennis gemaakt en goed gesprek met hem gevoerd ect. En als laatst wou ie nog even een inwendige echo bij mij uitvoeren om te kijken wat er binnen in me gebeurd.

En daar kon ie meteen goed op zien dat ik ruim voldoende aan eiblaasjes heb zitten maar ze allemaal nauwelijks tot niet wouden springen maar liefst zo snel mogelijk naar de uitgang terug te willen. En nu zijn we sinds 20februari gestart met Clomid (dit zijn hormonen om een ovulatie mee te krijgen).
Nu zijn we net weer begonnen met 2e ronde met Clomid en zoals de gyn ons zei en wat ik ook van anderen hier heb mee gekregen is dat de Clomid wel degelijk aan slaat bij me doordat ik nu weer mijn regelmaat terug heb namelijk een cylus van 29 dagen.

En nu deze week klussen we er fijn op los want het zit er aan te komen en dan liever maar wat meer klussen alleen als we zin hebben, alhoewel we dit wel beiden hebben en dus goed uit komt.

Meid wens jullie ook heel veel succes bij het zwanger worden

[lachebekje]

Hallo Possie,

Je verdriet is uit het berichtje goed voelbaar, ik hoop dat je je snel beter zult voelen. Wat ik nog wou zeggen is dat je echt niet moet denken dat je nooit moeder word hoor, er zijn mensen die snel zwanger worden maar ook die pas na vijf jaar toch nog spontaan zwanger worden al kan ik me voorstellen dat je moed je in de schoenen zakt. Hebben jullie al onderzoeken gehad? Natuurlijk wil je het liefst dat het allemaal spontaan gaat maar er zijn heel veel mogelijkheden tegenwoordig om toch kinderen te krijgen als het niet zo goed op de natuurlijke manier lukt. Hebben jullie daar wel eens over nagedacht?

[Nadine]

Als een ander het wel is en jij niet.. Waarom dit bij jou niet wil lukken, juist bij jou niet..
Bij de waarom-vraag kom je zo gauw terecht bij het aanwijzen van een schuldige, maar niemand heeft er schuld aan. Je doet er alles aan om de kans op zwanger worden zo groot mogelijk te maken. En zelfs dat is nog niet genoeg.

Vanaf hier kunnen we alleen maar meevoelen, meeleven en meehopen. Ik steek in ieder geval een kaarsje voor je op en bedenk me daarbij dat ook jij gelukkig mag worden..

Hier mag je je masker laten zakken.
heel veel sterkte

liefs, Nadine

[vlindertje23]

Jee.. hier wordt ik even stil van! Lijkt me heel confronterend dat je zusje zwanger is en alles om de komst van de baby draait, terwijl jullie ook zo graag zwanger willen raken.
Hoop heel erg dat jullie grote wens ook gauw in vervulling mag gaan!

Sterkte...

[leeuwinnetje]

Meid, ik kan me wel voorstellen dat het heel confronterend is, omdat jullie al zo lang bezig zijn en je zusje zo snel zwanger is.
Natuurlijk mag je er verdrietig over zijn, kan je er niet met je zusje over praten?
veel sterkte en ik hoop dat jullie wens snel in vervulling gaat!

[Jelske]

Ik moest meteen aan dat liedje van Borsato denken die ook zingt over z'n masker wat hij afzet... kippenvelnummer, zo ook jouw verhaal hoor!
Omdat je moeder en zusje weten dat jullie een kinderwens hebben, lijkt het me dat je toch je gevoel met ze moet delen. Ze hoeven echt niet op eieren te lopen als jij binnenkomt, maar ze kunnen wel rekening houden met jouw gevoelens toch? Als je een goede band met je zusje hebt, zal ze jou ook begrijpen en misschien moet jij proberen open te staan voor haar geluk. Wat is er mooier om dat samen te kunnen delen? Wees blij voor je zus, schenk aandacht aan haar, de babykamer, koop leuke kleertjes voor je neefje of nichtje op komst maar vraag aan de andere kant ook aandacht voor jou verdriet; heel belangrijk! Als je het gaat opkroppen gaat het een groot probleem tussen jullie in worden en ik denk niet dat je daar op uit bent.
Misschien 'praat' ik wel heel makkelijk zo hoor, maar zelf zijn we ook al 2 1/2 jaar bezig zonder resultaat en inderdaad, IEDEREEN om me heen leek wel spontaan zwanger te worden.........
Zijn jullie al met onderzoeken gestart omdat je al 3 jaar probeert maar nog niet zwanger bent? Of wachten jullie, net als zovelen hier, toch stiekem op die spontane zwangerschap.

Maar erg welkom hier Masker, lucht je hart, schreeuw het uit, gooi dat masker in de prullenbak en probeer ondertussen ook te genieten van het leven hoor! De zon schijnt, de bloemen komen uit, vogeltjes zijn druk in de weer met nestjes, kortom, het is volop Lente