23-02-2010 10:40
Hoi allemaal,
Vanochtend heb ik dit forum gevonden. Ik heb me aangemeld en hier en daar wat topics gelezen en ik ben nu al blij dat ik dit forum gevonden heb. Vind het erg prettig hoe open er over zaken gesproken worden en het heeft me op sommige punten al gerustgesteld.
Maargoed, ik ben 23 jaar, woon samen met mijn vriend (en hondje) en we gaan in juni trouwen.
Ik werk momenteel 3 dagen in de week en volg een studie in de richting van de hulpverlening.
In eerste instantie hadden we gezegd: na het trouwen stoppen met de pil. De wens was er al een tijdje, maar ik ben nog relatief jong en we willen eerst de boel goed voor elkaar hebben.
Echter 3 maand geleden was ik ineens 5 dagen te laat ongesteld. In die 5 dagen spookte het wel door onze hoofd: straks zijn we in verwachting...
We vonden het eng, tuurlijk het kindje was welkom, we hebben een eigen woning, financieel zijn de middelen er. Dan maar wat eerder en kleiner trouwen. Máár ik slikte medicatie die schadelijk kon zijn stond in de bijsluiter. Gelukkig werd ik toch ongesteld, maar vanaf dat moment is de kinderwens zo enorm sterk. We hebben het nog een maandje ofzo met bescherming gedaan, continu erover gepraat met elkaar. Ik slik namelijk medicatie tegen migraine en als ik stop met die medicatie krijg ik weer aanvallen en dadelijk krijg ik er net één op mijn trouwdag. En dat wil je niet..
Uiteindelijk het besluit genomen om gewoon eens met de dokter te praten. Hij kon ons geruststellen. De medicatie is relatief veilig, mag zelfs gebruikt worden tijdens een zwangerschap (liever niet natuurlijk), maar het zorgt niet voor afwijkingen. We hebben nu afgesproken dat ik nog 3/4 maand de laagste dosering gebruik, ineens stoppen mag sowieso niet. En mocht ik in die periode toch zwanger raken, dan stop ik ermee zo gauw ik het weet.
En de vorige cyclus hebben we bewust nog even afgewacht, zodat mijn lichaam kan wennen aan de lagere dosering, maar de komende maand gaan we het voor het eerst proberen. Ik vind dit nog een beetje raar zeggen. Moest ook wel grinniken toen ik in een ander topic het woord 'klussen' tegenkwam.
In eerste instantie zeiden we: we gaan niet plannen, we willen spontaan vrijen en als dat een kindje uit ontstaat, dat is geweldig. Echter we merken nu al, dat we toch kijken naar de cyclus... Toch in de gaten houden wanneer de vruchtbare dagen zullen zijn.. En ik vind het spannend. De afgelopen weken voelde het allemaal heel goed, heel fijn. Maar nu het bijna zover is spookt af en toe toch de gedachte door mij heen: wat als ik het niet kan? Het is echt zo'n grote verantwoordelijkheid, durf ik het wel, kan ik het wel... Terwijl als ik dan het buurmeisje in mijn handen houdt, of een collega zie die zwanger is, dan kriebelt er van alles in mij en voel ik heel sterk het verlangen om mijn eigen kindje te kunnen vasthouden... Ik weet niet of dit herkenbaar is?
Uiteindelijk nog een heel lang voorstel verhaal geworden. Als iemand meer wil weten, vraag maar raak!
Groetjes
Liza
Vanochtend heb ik dit forum gevonden. Ik heb me aangemeld en hier en daar wat topics gelezen en ik ben nu al blij dat ik dit forum gevonden heb. Vind het erg prettig hoe open er over zaken gesproken worden en het heeft me op sommige punten al gerustgesteld.
Maargoed, ik ben 23 jaar, woon samen met mijn vriend (en hondje) en we gaan in juni trouwen.
Ik werk momenteel 3 dagen in de week en volg een studie in de richting van de hulpverlening.
In eerste instantie hadden we gezegd: na het trouwen stoppen met de pil. De wens was er al een tijdje, maar ik ben nog relatief jong en we willen eerst de boel goed voor elkaar hebben.
Echter 3 maand geleden was ik ineens 5 dagen te laat ongesteld. In die 5 dagen spookte het wel door onze hoofd: straks zijn we in verwachting...
We vonden het eng, tuurlijk het kindje was welkom, we hebben een eigen woning, financieel zijn de middelen er. Dan maar wat eerder en kleiner trouwen. Máár ik slikte medicatie die schadelijk kon zijn stond in de bijsluiter. Gelukkig werd ik toch ongesteld, maar vanaf dat moment is de kinderwens zo enorm sterk. We hebben het nog een maandje ofzo met bescherming gedaan, continu erover gepraat met elkaar. Ik slik namelijk medicatie tegen migraine en als ik stop met die medicatie krijg ik weer aanvallen en dadelijk krijg ik er net één op mijn trouwdag. En dat wil je niet..
Uiteindelijk het besluit genomen om gewoon eens met de dokter te praten. Hij kon ons geruststellen. De medicatie is relatief veilig, mag zelfs gebruikt worden tijdens een zwangerschap (liever niet natuurlijk), maar het zorgt niet voor afwijkingen. We hebben nu afgesproken dat ik nog 3/4 maand de laagste dosering gebruik, ineens stoppen mag sowieso niet. En mocht ik in die periode toch zwanger raken, dan stop ik ermee zo gauw ik het weet.
En de vorige cyclus hebben we bewust nog even afgewacht, zodat mijn lichaam kan wennen aan de lagere dosering, maar de komende maand gaan we het voor het eerst proberen. Ik vind dit nog een beetje raar zeggen. Moest ook wel grinniken toen ik in een ander topic het woord 'klussen' tegenkwam.
In eerste instantie zeiden we: we gaan niet plannen, we willen spontaan vrijen en als dat een kindje uit ontstaat, dat is geweldig. Echter we merken nu al, dat we toch kijken naar de cyclus... Toch in de gaten houden wanneer de vruchtbare dagen zullen zijn.. En ik vind het spannend. De afgelopen weken voelde het allemaal heel goed, heel fijn. Maar nu het bijna zover is spookt af en toe toch de gedachte door mij heen: wat als ik het niet kan? Het is echt zo'n grote verantwoordelijkheid, durf ik het wel, kan ik het wel... Terwijl als ik dan het buurmeisje in mijn handen houdt, of een collega zie die zwanger is, dan kriebelt er van alles in mij en voel ik heel sterk het verlangen om mijn eigen kindje te kunnen vasthouden... Ik weet niet of dit herkenbaar is?
Uiteindelijk nog een heel lang voorstel verhaal geworden. Als iemand meer wil weten, vraag maar raak!
Groetjes
Liza
