Even voorstellen en meteen mijn verhaal vertellen

[meertje25]

Hallo,

Ik zal mij even voorstellen. Ik ben Meertje. Ik ben 6 jaar samen met mijn partner. Ik ben 25 jaar en heb een leuke baan.
Mijn vriend en ik wonen samen en hij heeft ook een leuke en goede baan.
Wij hebben alles op orde en niks te klagen. Alleen.....
Ik zou het het ontzettend leuk vinden om een kindje samen te krijgen.

Ik heb 3,5 maand geleden een miskraam gehad.
Ik ben sinds een jaar gestopt met de pil en wij gebruiken nu een condoom. We hebben 'het' een keer onveilig gedaan en ik was pats boem zwanger. Heel leuk! En mijn vriend moest even wennen maar na de schok vond hij het ook super en was er
helemaal voor mij en het kindje. Hij las elke dag op internet de ontwikkeling van het kindje en zorgde goed voor mij (ik had bloedingene en het ging allemaal niet zo lekker). Zo'n schat!

Helaas mocht het niet zo zijn en heb ik met zo'n 9 weken een miskraam gehad.
Ik vond het heel erg maar had er vrede mee...het mocht niet zo zijn..het zat vanaf het begin al niet goed en dat voelde ik.

Door deze plotselinge zwangerschap hebben mijn vriend en ik meerdere malen gepraat over de toekomst. Ik zou heel graag beginnen met kinderen. Maar hij nog niet. Hij wilt nog wachten. Hij is bang dat we het financieel niet redden en hij is nog niet klaar voor. Maar hij heeft een heel goede baan en een uitstekend salaris en ik ook. Dus wat dat betreft hoeven wij ons geen zorgen te maken. We hebben toen der tijds uitgerekend hoeveel wij maandelijks kwijt zouden zijn aan ons kindje.
We hebben toen afgesproken (omdat vriendlief het stiekem toch wel leuk en spannend vond) wij graag eerder aan kinderen willen beginnen als voorheen. Hij zei: over een klein jaartje ongeveer.
Ik heb uitgelegd omdat ik heeeel graag zwanger zou willen worden dat ik graag een schatting van hem zou krijgen zodat ik weet waar ik ik aan toe toe ben. Maar nu krabbelt hij terug en wil hij nog jaren wachten...wat moet ik nou??


Groeten Merel

[appelflap]

herken het wel een beetje, mannen zijn toch mannen en die vinden het allemaal in ene dan heel eng.
ik zou zeggen laat het even rusten.
misschien als hij merkt dat jij niet op een wipstoel zit dat hij langzaam aan het idee zal gaan wennen.
een kind moet je toch echt samen doen en willen, sommig mannen zien hun vrouw in eens als een tikkende eierstok.

[meertje25]

dank je wel voor je berichtje.

Ja ik wil er alleen voor gaan als we het allebei graag willen, anders niet.
We kennen elkaar door en door en hebben veel meegemaakt. We willen met elkaar oud worden.
Ik heb er heel vaak met hem over gepraat omdat mijn wens groot is. Ik weet dat ik pas 25 ben en nog jong en ik geen haast moet hebben. Maar mijn wens is zo groot...Iedereen om mij heen begint of hebben al kinderen.

En het rare is dat ik mijn vriend niet begrijp. Hij word altijd boos als ik het onderwerp naar boven haal. Ik probeer altijd zo rustig mogelijk te reageren omdat ik weet dat het bij hem gevoelig ligt.
Maar nu wilt hij pas over een paar jaar eraan beginnen terwijl ik mijn verstand op 1 jaar had gezet. Ik vertelde hem dat ik wil graag zou willen weten waar ik aan toe ben zodat ik mij daarop kan instellen. Maar dit begrijpt hij niet.

Ik heb het er tegenwoordig niet meer over want ik vind het ook vervelend voor hem als het onderwerp zo gevoelog bij hem ligt.
Ik denk namelijk dat hij ook erg angstig is (dit zal hij nooit zeggen want daar voelt ie zich te stoer voor). Ik heb 2 jaar geleden ernstig ziek op de IC gelegen. En ja die miskraam ging ook allemaal niet goed vaak ziekenhuis en dat hakt er wel in bij hem.
Dus ik zal gewoon moeten wachten??

[appelflap]

ik zou het toch even laten rusten idd.
buiten het feit dat je vriend er ook klaar voor moet zijn zien we vrouwen vaak alleen maar die lieve baby's en ons klokje gaat al tikken. helemaal in love...

maar mannen zien vaak ook het hele geheel.
ik weet niet of jullie nu vaak uit gaan,maar bedenk maar eens de minderen kanten van een kind.
je kunt niet zomaar de deur uit wanneer je wilt, je hele leven veranderd.
( dan denk jij waarschijnlijk, ja , ja dat weet ik)
maar het is echt heel anders dan.
begrijp me niet verkeerd, ik ben dol blij met mijn zoontje.