05-09-2009 14:27
Hoi ik ben Ynni,
Ik ben 28, heb een lieve vriend, een gezonde zoon van bijna 8 uit een eerdere relatie, 2 miskramen met 1 currettage...
In december 2008 hadden we besloten om te proberen een kindje te krijgen. In februari was de test al positief! Ik voeld me prima!
De eerste echo bij de gynaecoloog liet volgens hem zien dat ik maar 8 weken zwanger was in plaats van 10. "Kom binnen 4 weken maar terug" zei hij. Prima ik ging na 4 weken terug...
Toen gaf hij te kennen dat ik 10 weken zwanger was. Ik vond het allemaal best het hartslagje was prima en hij was behoorlijk actief! Diezelfde week nog kon ik met spoed terug in verband met bloeding. Ze stuurde me naar huis met de mededeling dat het te laat was, dat ze er niets meer aan konden doen en dat ik het thuis maar af moest wachten wanneer het zou komen.
Uiteindelijk is ons lieve zoontje Ronin op 08-04-2009 nog geboren. Achteraf blijkt dat ik gelijk had wat betreft de leeftijd van Ronin en ik al veel langer zwanger was. Ronin had flinke groeiachterstand terwijl hij wel al goed ontwikkeld was. Ik ben toen niet meer gecurretteerd want dat was op het blote oog niet nodig en alle troep zou vanzelf wel weggaan. Geen echo geen inwendig onderzoek geen nazorg HELEMAAL NIETS! Ik kon het uitzoeken...
Na het verdriet van Ronin wilden we het toch nog eens proberen. Gelijk na mn eerst volgende menstruatie bleek ik alweer zwanger te zijn! Deze zwangerschap verliep niet lekker. Had veel pijn in mn buik en kon bijna niet lopen en zitten. Met het kindje was alles volgens de verloskundige wel goed en moest ik het maar gewoon rustig aan doen. Hij groeide goed en was wederom lekker bewegelijk. Ik kreeg meer echo's in verband met mn vorige miskraam. Dat was heel fijn want ik was heel erg onzeker geworden! Maar ik hoefde me absoluut niet ongerust te maken volgens de verloskundige hij doet het prima! Ze begon zelfs al redelijk wat afspraken vast te leggen. Op precies 13 weken kreeg ik buikpijn. Erger dan normaal. Ik vertrouwde het niet en belde meteen de verloskundige. Ik mocht gelijk langskomen. Ze heeft met de echo gekeken en zag het hartje kloppen maar verder geen beweging. Hij ligt te slapen zegt ze...nou prima ik heb niets gezien maar ik geloofde haar.
Diezelfde week op woensdag (2 dagen later) krijg ik 's nachts een enorme bloeding. Weer naar het ziekenhuis maar geen hartslagje te horen. Kon pas de andere dag terug voor een echo. Om half 8 's morgens terug naar het ziekenhuis voor een echo. Daar werd verteld dat hij al zeker anderhalve week niet meer zou leven omdat hij dan al gestopt zou zijn met groeien.
Toen zeker 3 dagen weeën gehad en zaterdag morgen om 8.15 uur werd mijn prachtige Yoeri geboren. Wederom 10 vingertjes en 10 teentjes en een gaaf hoofdje! En dat allemaal in mn eigen badkamer (sta er nu niet graag meer onder de douche).
De gynaecoloog die toen dienst had heeft mij direct gevraagd naar het ziekenhuis te komen om te kijken of ik 'schoon' was. Niet dus en ik moest gecurreteerd worden. Ik had 's morgens koffie gedronken dus ik was niet nuchter. Ik kon kiezen. Wachten op anesthesist en een algehele narcose (kortom een paar uur wachten na 3 dagen niet geslapen te hebben) ofwel een currettage zonder verdoving. Nah dacht ik, ik heb 3 dagen weeën gehad...m'n baarmoedermond stond nog open, dit kan ik er dan ook nog wel bij gebruiken.... Des te eerder kan ik eindelijk eens gaan slapen!
De pijn is HELS! Tijdens de behandeling heb ik gesmeekt om te stoppen, ik heb gehuild, gejammerd en gebruld. Ik kan aardig goed tegen pijn (ben notabene endometriose gewend) maar dit was niet te verteren. Ze hebben me compleet in shock terug gebracht naar de kamer waar ik nog zeker een uur heb liggen bibberen van de pijn.
Ik heb daarna zeker 2 weken nergens last van gehad. Daarna kreeg ik weer zwangerschapsverschijnselen. Moe, hoofdpijn, overgeven, brandend maagzuur, veel afscheiding, 's nachts nog eens moeten plassen, opgezwollen enkels... Ik dacht daar gaan we weer en ik was nog blij ook!
Toch maar navraag gedaan bij de verloskundige. Nu blijkt de hoeveelheid HcG hormoon (5) nog van Yoeri te zijn en vandaag is dat nog maar 4. Uitzwangeren dus. Ben heel erg verdrietig en had er eigenlijk heel erg op gehoopt! Het is nu precies 4 weken na de currettage en hoop dan maar snel terug ongesteld te worden want heb al een paar dagen pijn in mn buik!
En dan...op naar een nieuwe poging!
Ik ben 28, heb een lieve vriend, een gezonde zoon van bijna 8 uit een eerdere relatie, 2 miskramen met 1 currettage...
In december 2008 hadden we besloten om te proberen een kindje te krijgen. In februari was de test al positief! Ik voeld me prima!
De eerste echo bij de gynaecoloog liet volgens hem zien dat ik maar 8 weken zwanger was in plaats van 10. "Kom binnen 4 weken maar terug" zei hij. Prima ik ging na 4 weken terug...
Toen gaf hij te kennen dat ik 10 weken zwanger was. Ik vond het allemaal best het hartslagje was prima en hij was behoorlijk actief! Diezelfde week nog kon ik met spoed terug in verband met bloeding. Ze stuurde me naar huis met de mededeling dat het te laat was, dat ze er niets meer aan konden doen en dat ik het thuis maar af moest wachten wanneer het zou komen.
Uiteindelijk is ons lieve zoontje Ronin op 08-04-2009 nog geboren. Achteraf blijkt dat ik gelijk had wat betreft de leeftijd van Ronin en ik al veel langer zwanger was. Ronin had flinke groeiachterstand terwijl hij wel al goed ontwikkeld was. Ik ben toen niet meer gecurretteerd want dat was op het blote oog niet nodig en alle troep zou vanzelf wel weggaan. Geen echo geen inwendig onderzoek geen nazorg HELEMAAL NIETS! Ik kon het uitzoeken...
Na het verdriet van Ronin wilden we het toch nog eens proberen. Gelijk na mn eerst volgende menstruatie bleek ik alweer zwanger te zijn! Deze zwangerschap verliep niet lekker. Had veel pijn in mn buik en kon bijna niet lopen en zitten. Met het kindje was alles volgens de verloskundige wel goed en moest ik het maar gewoon rustig aan doen. Hij groeide goed en was wederom lekker bewegelijk. Ik kreeg meer echo's in verband met mn vorige miskraam. Dat was heel fijn want ik was heel erg onzeker geworden! Maar ik hoefde me absoluut niet ongerust te maken volgens de verloskundige hij doet het prima! Ze begon zelfs al redelijk wat afspraken vast te leggen. Op precies 13 weken kreeg ik buikpijn. Erger dan normaal. Ik vertrouwde het niet en belde meteen de verloskundige. Ik mocht gelijk langskomen. Ze heeft met de echo gekeken en zag het hartje kloppen maar verder geen beweging. Hij ligt te slapen zegt ze...nou prima ik heb niets gezien maar ik geloofde haar.
Diezelfde week op woensdag (2 dagen later) krijg ik 's nachts een enorme bloeding. Weer naar het ziekenhuis maar geen hartslagje te horen. Kon pas de andere dag terug voor een echo. Om half 8 's morgens terug naar het ziekenhuis voor een echo. Daar werd verteld dat hij al zeker anderhalve week niet meer zou leven omdat hij dan al gestopt zou zijn met groeien.
Toen zeker 3 dagen weeën gehad en zaterdag morgen om 8.15 uur werd mijn prachtige Yoeri geboren. Wederom 10 vingertjes en 10 teentjes en een gaaf hoofdje! En dat allemaal in mn eigen badkamer (sta er nu niet graag meer onder de douche).
De gynaecoloog die toen dienst had heeft mij direct gevraagd naar het ziekenhuis te komen om te kijken of ik 'schoon' was. Niet dus en ik moest gecurreteerd worden. Ik had 's morgens koffie gedronken dus ik was niet nuchter. Ik kon kiezen. Wachten op anesthesist en een algehele narcose (kortom een paar uur wachten na 3 dagen niet geslapen te hebben) ofwel een currettage zonder verdoving. Nah dacht ik, ik heb 3 dagen weeën gehad...m'n baarmoedermond stond nog open, dit kan ik er dan ook nog wel bij gebruiken.... Des te eerder kan ik eindelijk eens gaan slapen!
De pijn is HELS! Tijdens de behandeling heb ik gesmeekt om te stoppen, ik heb gehuild, gejammerd en gebruld. Ik kan aardig goed tegen pijn (ben notabene endometriose gewend) maar dit was niet te verteren. Ze hebben me compleet in shock terug gebracht naar de kamer waar ik nog zeker een uur heb liggen bibberen van de pijn.
Ik heb daarna zeker 2 weken nergens last van gehad. Daarna kreeg ik weer zwangerschapsverschijnselen. Moe, hoofdpijn, overgeven, brandend maagzuur, veel afscheiding, 's nachts nog eens moeten plassen, opgezwollen enkels... Ik dacht daar gaan we weer en ik was nog blij ook!
Toch maar navraag gedaan bij de verloskundige. Nu blijkt de hoeveelheid HcG hormoon (5) nog van Yoeri te zijn en vandaag is dat nog maar 4. Uitzwangeren dus. Ben heel erg verdrietig en had er eigenlijk heel erg op gehoopt! Het is nu precies 4 weken na de currettage en hoop dan maar snel terug ongesteld te worden want heb al een paar dagen pijn in mn buik!
En dan...op naar een nieuwe poging!
