18-06-2008 20:01
Nu mijn vriend en ik al bijna een jaar bezig zijn met zwanger worden en dit nog steeds niet is gelukt, wil ik graag mijn verhaal met andere delen en heb ik vandaag dus de stap genomen om me aan te melden bij dit forum.
Ik zal maar van wal steken over wie ik ben,
Ik ben dus Renata en ben nu 26 jaar, mijn vriend is 27. Wij zijn al zeven jaar een stel.
Ik ben zelf verpleegkundige op de kraam en verlosafdeling en weet dus zelf aardig wat van zwanger worden en zijn, bevallen en baby's. Word daar dagelijks mee geconfronteerd.
Ik wist vanaf mijn 18de al dat ik graag kinderen wilde, en het liefst zo jong mogelijk.
Mijn droom was om zo rond mijn 25ste zwanger te zijn of zelf al moeder. Je snap al, nu met mijn 26 (in december 27), dat er al enige terleurstelling is, maar toen was mijn vriend er gewoon nog niet aan toe.
Vorig jaar juli besloten we er voor te gaan. Ik stopte met de pil en we zouden wel zien.
Nu dus bijna een jaar later nog geen zwangerschap. Helaas hebben we in het afgelopen jaar ook veel stress en tegenslagen gehad. Een drietal sterfgevallen, een stressvolle afronding van een opleiding.......niet de ideale omstandigheden voor sex en zwanger worden. Maar toch.....dat "jaar" wat je ervoor moet uittrekken is bijna voorbij.....en wat gaan we nu doen???
Naar de gyneacoloog? Nog verder oefenen nu de stress weg is?
Bijkomend probleem is dat ik wel overgewicht heb, kan oorzaak zijn van verminderde vruchtbaarheid. Afvallen dus zou je zeggen.....maar das makkelijker gezegd dan gedaan. Das dus ook een beetje mijn angst als we naar de dokter zouden gaan, dat we worden weggestuurd met " kom maar terug als je minimaal 10 kilo ben afgevallen"....
Om me heen word iedereen die nog lang geen plannen hadden ongepland zwanger en zijn zelf al bevallen...
Om niet elke maand de vraag te krijgen "ben je al...?" Hebben we tegen familie niet officieel verteld dat we bezig zijn, weet dat mijn vriend wel een paar keer zijn mond voorbij gepraar heeft, maar niemand die er naar vraag. Op mijn werk heb ik een paar goede collega's, en mijn 2 beste vriendinnen weten het. Maar het is toch fijn om er ook een met andere over te praten.
Ik hoor jullie ook al denken, je werkt in een ziekenhuis op de kraam en verlos, gyneacologen in de buurt, maar nee, wil niet bij de dokters waarmee ik moet samen werken in mijn blootje moeten liggen, werk er ook te kort om zo'n vertrouwensband te hebben.
Nou lange introductie, jullie zullen nog veel van me horen, en hoop hier mijn verhaal kwijt te kunnen.
Ik zal maar van wal steken over wie ik ben,
Ik ben dus Renata en ben nu 26 jaar, mijn vriend is 27. Wij zijn al zeven jaar een stel.
Ik ben zelf verpleegkundige op de kraam en verlosafdeling en weet dus zelf aardig wat van zwanger worden en zijn, bevallen en baby's. Word daar dagelijks mee geconfronteerd.
Ik wist vanaf mijn 18de al dat ik graag kinderen wilde, en het liefst zo jong mogelijk.
Mijn droom was om zo rond mijn 25ste zwanger te zijn of zelf al moeder. Je snap al, nu met mijn 26 (in december 27), dat er al enige terleurstelling is, maar toen was mijn vriend er gewoon nog niet aan toe.
Vorig jaar juli besloten we er voor te gaan. Ik stopte met de pil en we zouden wel zien.
Nu dus bijna een jaar later nog geen zwangerschap. Helaas hebben we in het afgelopen jaar ook veel stress en tegenslagen gehad. Een drietal sterfgevallen, een stressvolle afronding van een opleiding.......niet de ideale omstandigheden voor sex en zwanger worden. Maar toch.....dat "jaar" wat je ervoor moet uittrekken is bijna voorbij.....en wat gaan we nu doen???
Naar de gyneacoloog? Nog verder oefenen nu de stress weg is?
Bijkomend probleem is dat ik wel overgewicht heb, kan oorzaak zijn van verminderde vruchtbaarheid. Afvallen dus zou je zeggen.....maar das makkelijker gezegd dan gedaan. Das dus ook een beetje mijn angst als we naar de dokter zouden gaan, dat we worden weggestuurd met " kom maar terug als je minimaal 10 kilo ben afgevallen"....
Om me heen word iedereen die nog lang geen plannen hadden ongepland zwanger en zijn zelf al bevallen...
Om niet elke maand de vraag te krijgen "ben je al...?" Hebben we tegen familie niet officieel verteld dat we bezig zijn, weet dat mijn vriend wel een paar keer zijn mond voorbij gepraar heeft, maar niemand die er naar vraag. Op mijn werk heb ik een paar goede collega's, en mijn 2 beste vriendinnen weten het. Maar het is toch fijn om er ook een met andere over te praten.
Ik hoor jullie ook al denken, je werkt in een ziekenhuis op de kraam en verlos, gyneacologen in de buurt, maar nee, wil niet bij de dokters waarmee ik moet samen werken in mijn blootje moeten liggen, werk er ook te kort om zo'n vertrouwensband te hebben.
Nou lange introductie, jullie zullen nog veel van me horen, en hoop hier mijn verhaal kwijt te kunnen.
