31-03-2012 19:52
Eigenlijk ben ik helemaal geen type om te bloggen maar ikmerk dat er zoveel door me heen gaat en het lastig is er in mijn omgeving overte praten dat ik bedacht heb dit maar eens te proberen. Hopelijk kan ik op dezewijze toch een beetje mijn gedachten en emoties verwoorden en vooral ook vangedachte wisselen met anderen en horen over hun ervaringen.
Tja...en nu waar te beginnen haha
Zoân anderhalve maand geleden hebben mijn vriend en ikbesloten op te houden met veilig vrijen. Zo gezegd klinkt het wellicht wat raarmaar zo voelde het. Om te zeggen dat we begonnen zijn met proberen zwanger teraken gaf het voor mij zoân lading alsof we nu alleen daar mee bezig zijn endat wilde ik dus juist niet.
Maar toch merk ik nu dat het toch die lading voor mij wel heeft,een bepaalde druk zeg maar.
Dit komt door verschillende dingen.
Om te beginnen zijn we de jongste niet meer.
Ten tweede hebben we nou ook niet bepaald de idealeleefstijl. We lusten beiden graag een wijntje of biertje en we roken. Dat isniet ideaal maar wel iets aan te doen natuurlijk.
Ten derde is er bij mij zoân 4 jaar geledenbaarmoederhalskanker geconstateerd. Achteraf is het allemaal meegevallen maarer is wel een groot deel van mijn baarmoederhals verwijderd.
De gynaecoloog heeft me verteld dat het daarom voor mijmoeilijker zal worden om zwanger te raken.
Bij de laatste controle bleken er ook weer onrustige cellente zijn. Op zich niks om je meteen druk om te maken maar met een kinderwensmaak ik me er toch druk om. Want wat nou als ik in juni terugkom op controle ende uitslag is dan niet goed.
Ik ben bang dat als ik dan niet zwanger ben, er weer meerverwijderd moet worden en ik onze kinderwens wel kan vergeten. Misschien naiefof zorgen om niks maar ik zei al....er gaat zoveel door me heen.
En ik denk dan ook...als ik al wel zwanger ben bij decontrole en het uitstrijkje zou niet goed zijn zullen ze eerder geneigd zijn tewachten met behandelen tot na de geboorte.
Je snapt het waarschijnlijk al...ik wil dus het liefst voorjuni zwanger zijn. En dat zorgt ervoor dat nu toch gebeurd wat ik nietwilde...ik ben veel bezig met dat zwanger worden. Of althans dat denk ik.Misschien is het allemaal wel heel normaal.
In ieder geval...nooit van mezelf verwacht....donderdag werdik ongesteld en voelde me zo klote. Was eigenlijk best verdrietig terwijl ikook echt niet verwacht had dat het de 1[SUP]e[/SUP] keer raak zou zijn.Blijkbaar had ik het toch meer gehoopt dan ik voor mezef toe wilde geven.
Eigenlijk realisserde ik me daardoor dus ook dat ik die drukervaar van zwanger willen zijn voor de volgende controle.
Nu begrijp ik best dat ik niet moet zeuren hoor, want erzijn mensen die al jaren bezig zijn met proberen zwanger te worden dus wat piepik nou als het de 1[SUP]e[/SUP] keer niet lukt!
Helaas neemt dat besef niet weg dat ik gek word van alleswat er door me heen gaat.
En het is zo dubbel...ik wil er niet zo mee bezig zijn maartoch denk ik er veel over na.
Hoe dan ook, we gaan natuurlijk vol goede moed verder enmijn vriend zei gisteravond zo schattig: ânu kunnen we wel beter uitrekenenwanneer je volgende eisprong is dus volgende maand meer kansâ (Nou oke, hij zeiiets in die strekking ;-) Emoties en exact onthouden wat iemand zei gaan bijmij niet zo goed samen)
Ben benieuwd naar jullie reacties/ervaringen. Is het normaaler meteen al zo mee bezig te zijn? Is dat herkenbaar? Kan iemand mijngedachtegang volgen of verklaar je me juist voor gek??
Ik hoor het graag iig!!
Tja...en nu waar te beginnen haha
Zoân anderhalve maand geleden hebben mijn vriend en ikbesloten op te houden met veilig vrijen. Zo gezegd klinkt het wellicht wat raarmaar zo voelde het. Om te zeggen dat we begonnen zijn met proberen zwanger teraken gaf het voor mij zoân lading alsof we nu alleen daar mee bezig zijn endat wilde ik dus juist niet.
Maar toch merk ik nu dat het toch die lading voor mij wel heeft,een bepaalde druk zeg maar.
Dit komt door verschillende dingen.
Om te beginnen zijn we de jongste niet meer.
Ten tweede hebben we nou ook niet bepaald de idealeleefstijl. We lusten beiden graag een wijntje of biertje en we roken. Dat isniet ideaal maar wel iets aan te doen natuurlijk.
Ten derde is er bij mij zoân 4 jaar geledenbaarmoederhalskanker geconstateerd. Achteraf is het allemaal meegevallen maarer is wel een groot deel van mijn baarmoederhals verwijderd.
De gynaecoloog heeft me verteld dat het daarom voor mijmoeilijker zal worden om zwanger te raken.
Bij de laatste controle bleken er ook weer onrustige cellente zijn. Op zich niks om je meteen druk om te maken maar met een kinderwensmaak ik me er toch druk om. Want wat nou als ik in juni terugkom op controle ende uitslag is dan niet goed.
Ik ben bang dat als ik dan niet zwanger ben, er weer meerverwijderd moet worden en ik onze kinderwens wel kan vergeten. Misschien naiefof zorgen om niks maar ik zei al....er gaat zoveel door me heen.
En ik denk dan ook...als ik al wel zwanger ben bij decontrole en het uitstrijkje zou niet goed zijn zullen ze eerder geneigd zijn tewachten met behandelen tot na de geboorte.
Je snapt het waarschijnlijk al...ik wil dus het liefst voorjuni zwanger zijn. En dat zorgt ervoor dat nu toch gebeurd wat ik nietwilde...ik ben veel bezig met dat zwanger worden. Of althans dat denk ik.Misschien is het allemaal wel heel normaal.
In ieder geval...nooit van mezelf verwacht....donderdag werdik ongesteld en voelde me zo klote. Was eigenlijk best verdrietig terwijl ikook echt niet verwacht had dat het de 1[SUP]e[/SUP] keer raak zou zijn.Blijkbaar had ik het toch meer gehoopt dan ik voor mezef toe wilde geven.
Eigenlijk realisserde ik me daardoor dus ook dat ik die drukervaar van zwanger willen zijn voor de volgende controle.
Nu begrijp ik best dat ik niet moet zeuren hoor, want erzijn mensen die al jaren bezig zijn met proberen zwanger te worden dus wat piepik nou als het de 1[SUP]e[/SUP] keer niet lukt!
Helaas neemt dat besef niet weg dat ik gek word van alleswat er door me heen gaat.
En het is zo dubbel...ik wil er niet zo mee bezig zijn maartoch denk ik er veel over na.
Hoe dan ook, we gaan natuurlijk vol goede moed verder enmijn vriend zei gisteravond zo schattig: ânu kunnen we wel beter uitrekenenwanneer je volgende eisprong is dus volgende maand meer kansâ (Nou oke, hij zeiiets in die strekking ;-) Emoties en exact onthouden wat iemand zei gaan bijmij niet zo goed samen)
Ben benieuwd naar jullie reacties/ervaringen. Is het normaaler meteen al zo mee bezig te zijn? Is dat herkenbaar? Kan iemand mijngedachtegang volgen of verklaar je me juist voor gek??
Ik hoor het graag iig!!
