Voorstellen

25-04-2011 15:37

Hoi iedereen,

Ook ik ben nieuw hier Smile

en kijk er naar uit meer meiden te ontmoeten die zwanger willen worden. Mijn verhaal is het volgende:
Ik ben 30 en heb mijn leven op de rit. Lieve vriend, vaste baan en een huis. Als het aan mij ligt wil ik het liefst nu een kindje. Mijn vriend daarentegen is nog flink zoekende. Na jaren een klote baan te hebben gehad in de horeca heeft hij vorig jaar het roer omgegooid. Hij kreeg een baan aangeboden in het buitenland. Iets waar hij geen nee tegen kon zeggen. Het is echter maar voor 1 jaar. Over 3 weken komt hij terug en moet hij een nieuwe baan in NL gaan zoeken. Kinderen wil hij wel, maar nu nog niet. Hij wil eerst zijn leven op de baan. Iets wat begrijpelijk is. Maar ik word er niet jonger op. En ik vind het moeilijk om steeds maar te moeten wachten omdat hij geen vaste baan heeft. Wie weet hoe lang dat nog gaat duren! Omdat ik in de IVF wereld werk maakt dat het er ook allemaal niet makkelijker op. En ik weet: Een slimme meid krijgt haar kind op tijd.... Hij heeft pas gesolliciteerd en het zag ernaar uit dat het goed zou komen. Dus ik was helemaal blij. Voor hem, maar ook voor mezelf....Nu kunnen we misschien serieus aan kinderen gaan denken! Maar helaas kreeg hij vorige week het bericht, toch niet te zijn aangenomen. Dus weer onzekerheid. Vorige maand hebben we het onveilig gedaan en precies tijdens mijn eisprong. Ik heb twee weken in spanning gezeten. Zou ik zwanger zijn? Ik ging mezelf dingen inbeelden: "Ik denk dat ik een beetje misselijk ben, volgens mij zijn mijn borsten gevoeliger dan normaal." Maar durfde deze dingen niet met hem te delen, omdat ik weet dat hij er niet blij mee zou zijn. Kortom: ik ben toe aan kinderen, hij nog niet. Moet ik nu maar gewoon gaan zitten wachten tot hij er wel aan toe is? Volgens mij zijn mannen er nooit echt aan toe. Graag hoor ik wat jullie vinden. Zijn er meiden met eenzelfde verhaal?
Veel groetjes!

26-04-2011 06:01

Snoopy: allereerst welkom. Ik ben er al 3 jaar klaar voor vriend pas een paar maanden. (gelukkig) Het duurde heel lang voordat hij een beslissing had genomen. Ik had hem ook een soort van gedwongen omdat mijn hele leven ging bestaan uit: wil hij wel; wil hij niet. Ik kon dat niet meer aan, dus aan hem de beslissing gelaten. Heel blij natuurlijk dat hij uiteindelijk ook tot dezelfde beslissing als mij is gekomen. Ik denk dat hij er wel aan toe was, maar zich niet vast wilde pinnen ofzo. Zo klinkt het bij jou ook. Ik begrijp wel dat hij vastigheid wil (dus vaste baan), want een kleine zonder een baan is ook niet handig. Maar bij jou gaan je hormonen door je lichaam en jij wil maar 1 ding. Ik zou toch goed met hem gaan praten hierover. En als jullie het onveilig hebben gedaan (is dus ook zijn "fout"), dan moet hij weten dat je zwanger zou kunnen raken. Dus mss wil hij wel, maar weet hij het allemaal niet goed. Ik weet niet hoelang jullie al samen zijn? Het is mss nu wel jou tijd. Hij heeft een jaar in het buitenland gewerkt. Tuurlijk moet je hem de tijd gunnen, maar hoe langer jij er mee zit, des te moeilijk wordt het om erover te praten. (ik weet het makkelijker gezegd dan gedaan). Je kan altijd zeggen dat het zomaar een half jaar tot een jaar kan duren voordat jullie zwanger zijn. Succes en praten is altijd de oplossing (hopelijk voor jou natuurlijk de goede).

15-05-2011 09:42

Hi,
Ik ben 28 en we zijn 10 jaar samen wij zijn nu 10 maanden bezig , nou ja ik 10 maanden en hij 2 denk ik Wink

Ik wil ook zo snel mogelijk zwanger zijn maar mijn vriend heeft zoiets het komt wel het moet spontaan gebeuren.
Volgens mij begrijpt hij niet dat je maar 2 dagen echte kans maakt.
Ik ken al 3 mensen in mijn omgeving die met ivf bezig zijn en hoe langer het duurt des te groter mijn angst word als de rode duivel elke maand weer op bezoek komt.
Iedereen om je heen zie je zwanger lijkt wel.Mijn zus die net bevallen is en mn schoonzusje die net 3 jaar een relatie heeft die onbewust zwanger is mn vriendin en ga zo maar door.
Elke maand ben ik bezig met de vb dagen en aan het uitrekenen wanneer wel klussen en wanneer niet,ik heb het er wel met mijn vriend over maar aan zijn gedrag merk ik dat hij het niet geforceerd wil doen en natuurlijk is dat niet leuk maar ik zie elke maand als een verloren maand.

Mannen worden pas vader als het er is, ik vind het ook best eng om te zeggen als ik zwanger ben terwijl ik weet dat hij het wel leuk zou vinden maar ergens vind hij het ook heel eng al die verantwoording.
Je moet gewoon vanuit je eigen gevoel gaan.
Je kan ook gewoon zeggen dat je over tijd bent om te kijken hoe hij reageerd om te testen, dat heb ik ook een keer gedaan ik dacht als hij nou heel belachelijk gaat reageren dan weet ik genoeg.
Beter dat je het nu weet dan dat er al een kleintje in je groeit.

Heel veel succes en ga op je gevoel af dat is het beste.
Liefs elise