15-01-2011 19:36
Ook ik zal me even voorstellen.
Ik ben een vrouw van 27 jaar, heb een onwijs lieve man waar ik al 5 jaar mee getrouwd ben en we zijn in aug. 2009 gestopt met de pil.
Tot nu is het helaas nog niet gelukt om zwanger te worden. Erg verdrietig en frustrerend. We blijven het tijd geven, want je weet maar nooit... Maar zijn okt. 2010 toch maar naar de dokter gegaan. Daar zijn we beide getest en gelukkig ben ik helemaal gezond, maar mijn man heeft traag zaad. Dit zegt (gelukkig) natuurlijk niet alles, maar het speelt wel mee. Vooral omdat hij zich in het begin zelfs schuldig voelde, terwijl ik totaal niet wilde dat hij zich dat voelde.
Het mooie, maar ook lastige overviel ons vorige week wel. Goede vrienden kwamen toen vertellen dat zij zwanger is, waar ze toch ook 9 maanden op hebben moeten wachten. Ontzettend blij voor hun natuurlijk!! Maar toen konden we onze mond niet meer houden en de tranen hebben deels van verdriet en van geluk aan beide kanten gevloeit...
Nu hebben we besloten om hoop te blijven houden en wie weet wat dit nieuwe jaar ons brengt. En natuurlijk jullie allemaal, want als je de meeste verhalen leest dan besef je des te meer wat voor een wonder het is om zwanger te mogen worden.
Ik ben een vrouw van 27 jaar, heb een onwijs lieve man waar ik al 5 jaar mee getrouwd ben en we zijn in aug. 2009 gestopt met de pil.
Tot nu is het helaas nog niet gelukt om zwanger te worden. Erg verdrietig en frustrerend. We blijven het tijd geven, want je weet maar nooit... Maar zijn okt. 2010 toch maar naar de dokter gegaan. Daar zijn we beide getest en gelukkig ben ik helemaal gezond, maar mijn man heeft traag zaad. Dit zegt (gelukkig) natuurlijk niet alles, maar het speelt wel mee. Vooral omdat hij zich in het begin zelfs schuldig voelde, terwijl ik totaal niet wilde dat hij zich dat voelde.
Het mooie, maar ook lastige overviel ons vorige week wel. Goede vrienden kwamen toen vertellen dat zij zwanger is, waar ze toch ook 9 maanden op hebben moeten wachten. Ontzettend blij voor hun natuurlijk!! Maar toen konden we onze mond niet meer houden en de tranen hebben deels van verdriet en van geluk aan beide kanten gevloeit...
Nu hebben we besloten om hoop te blijven houden en wie weet wat dit nieuwe jaar ons brengt. En natuurlijk jullie allemaal, want als je de meeste verhalen leest dan besef je des te meer wat voor een wonder het is om zwanger te mogen worden.
