Nieuw, en wil graag praten! (zie forum bbz!)

22-04-2010 23:54

Hoi,

Na een ongeplande zwangerschap die in een operatie heeft moeten eindigen (buitenbaarmoederlijk)zit ik nu in een heel andere situatie dan de meeste 19 jarige. Ik wil namelijk heeel graag een kindje.. ik werk met kinderen, studeer pedagogiek en heb door mijn verlies heel sterk het gevoel dat ik een kindje wil. Ik ben ook heel erg bang dat het over een paar jaar niet meer lukt, mede omdat ik nog maar 1 eileider heb, en omdat 5 van mijn nichtjes ook allemaal sterk verminderd vruchtbaar zijn. (IVF, Ixi ofzo.. nouja de hele medische molen...)
Het liefst zou ik direct weer zwanger worden, maar mijn vriend en ik studeren allebei nog ( 1e jaar nieuwe studie) dus het is echt onmogelijk om daar nu aan te beginnen. Hierdoor voel ik me regelmatig ontzettend schuldig omdat ik jaloers ben op vrouwen die lekker kunnen genieten van hun zwangerschap en hun kindje(s)...
Herkent iemand dit?

23-04-2010 07:01

meid wat een verdriet!! wat vreselijk om zo je kindje te moeten verliezen.
ik herken je verhaal wel maar dan anders.
iwij zijn hier wel helemaal klaar voor een kindje, maar moeten waarschijnlijk ook richting ivf icsi Cry

het verlangen naar een kindje herken ik dus enorm.
wat lastig om zo naar een kindje te verlangen en er qua school nog niet klaar voor zijn.
ik wil je sterkte wensen met het verlies en verdriet.

24-04-2010 09:07

He liefde,

Wat ontzettend verdrietig en naar wat jullie is overkomen! Jouw verhaal klinkt ontzettend heftig! Je vraagt of mensen zich herkennen en onderdelen ervan herken ik zeker.

Ik heb altijd gedacht dat kinderen krijgen niet mogelijk was door problemen met mijn gezondheid. Eigenlijk had ik me daar al bij neergelegd en mezelf aangepraat dat kinderen uberhaupt niets voor mij zou zijn. Op een gegeven moment was ik overtijd en toen ik een test deed overviel me ineens de hoop dat ik zwanger zou zijn. Ik was niet zwanger, maar mijn cyclus gewoon wat in de war. Maar sinds die ene gedachte, wist ik dat ik wel zwanger wilde worden en was dat verlangen ook zo sterk. Dat herken ik dus heel goed, dat je ineens niets anders meer wilt en nergens anders over kunt nadenken.

Daarnaast herken ik zeker ook het gevoel van jaloers zijn op andere zwangeren. Na mijn miskraam zag ik alleen maar zwangere buiken en kinderwagens op straat. Een goede vriendin was gelijk met mij zwanger en die kon ik plots niet meer luchten of zien! Vond het niet fijn om dit van mezelf te zien, want dat zijn natuurlijk niet de beste eigenschappen. Maar het heeft niets te maken met het een ander niet gunnen ofzo, het heeft vooral te maken met jouw eigen verlangen naar een kindje en het verdriet van jouw eigen verlies. Ik laat het er maar gewoon zijn... wat kan je anders?

Heel veel sterkte met het verwerken van jouw verlies. En zeker ook met het dilemma van studie en zwanger worden. Dat lijkt me een hele moeilijke situatie...
Anne

26-04-2010 11:48

hallo Liefde,

Wat erg dat je een bbz mee hebt moeten maken, ik kan me voorstellen dat je korte zwangerschap je zwangerschapwens vele malen groter heeft doen worden, ik herken je situatie niet maar ik hoop dat jij en je vriend samen een oplossing vinden,misschien is het een goed idee om eens met een huisarts te gaan praten over je verlangen, misschien is het mogelijk om doorverwezen te worden zodat er onderzocht kan worden in hoe verre je verminderd vruchtbaar bent, wie weet kunnen enkele onderzoeken je wat dat betreft gerust stellen!

Liefs Annemieke

28-04-2010 20:43

Hoi,
Bedankt voor jullie begrip.
Oh die jaloezie.. erg he.. het klopt inderdaad dat het niet misgunnen is..echt niet.. maar het verlangen is zo sterk!
Ik heb goed nagedacht, oa door jullie berichtjes.. en ik heb een afspraak gemaakt met de gyneacoloog om nog een keer uitleg te vragen... Ik wil weten waar ik aan toe ben!
Liefs