01-09-2008 21:58
Ik wil me even voorstellen,en mijn verhaal vertellen..
Ik ben een jongedame van (bijna) 20 met een heel leven achter de rug,
ik was ook superblij toen ik mijn (huidige) vriend ontmoette.
ik ben er van overtuigd dat hij de liefde van mijn leven is,wij hebben nu een relatie van 2,5jaar en hebben samen ook veel overwonnen.
Ruim een jaar geleden besloten wij dat wij samen wilden beginnen aan een kindje
dat is voor ons allebei onze hele leven lang een droom geweest rn wij hebben beiden een goed inkomen..
het zou toch prachtig zijn om met de persoon van wie je zo veel houdt een kindje te krijgen?
jammer genoeg laat die wens al een jaar op ons wachten..
wij proberen echt werkelijk alles.. maar het wilt maar niet lukken.
om ons heen raakt iedereen zwanger, gewenst of ongewenst. jong of oud.
de eerste was mij 'schoonzus' kim die ruim een jaar(!) jonger is dan ik.
wij wilden beiden zeer graag zwanger worden. wij hadden vaak contact met elkaar, het leek ons beiden niet te lukken. totdat ik op een avond een telefoontje kreeg; hee met kim,ik deed net maar ff een test, gewoon zomaar, en het geeft 2 streepjes aan.. ik ben dus zwanger.
het was haar dus met 5 maanden gelukt. ik zat met gemengde gevoelens, was natuurlijk hardstikke blij voor haar, en het idee dat ik tante zou worden vond ik ook geweldig.
maar toen sloeg de onzekerheid toe, waarom zij? en niet ik?...
volgende maand zal zij bevallen van een jongetje, en ik kijk maar toe hoe haar buik steeds ronder en groter wordt.
hoe zij haar babykamer ingericht heeft,en wat voor leuke kado's etc. zij van familie en vrienden krijgt. en ik zit er elke keer maar bij en kijk ernaar, en probeer blij voor haar te zijn...
dat zou ik kunnen zijn..
Die gevoelens deelde ik heel erg met mijn beste vriendin, die ikal zeker 10 jaar ken.
zij heeft mij ook verteld een stille kinderwens te hebben. maar zij heeft al een partner die 2 kinderen heeft.
op een ochtend, ong 2 maanden geleden belt zij mij op, met de mededeling dat ze zwanger is. en ik wist niet wat ik hoorde.. ikkon alleen maar zeggen; wat?hoe? & en nu?
zij liet mij weten dat zij er heel erg blij mee was. en zich hardstikke gelukkig voelde. dus ik wasblij voor haar, en ikgunde het haar, al kon ik niet geloven dathet haar wel lukte. en mij niet. weer spookte de vraag door mijn hoofd.. waarom??
na een dag kreeg ik weer een telefoontje van haar, zij moest mij wat bekennen. zij had met de pil gesmokkeld. voor 2 maanden lang heeft zij gedaan alsof zij de pil slikte, terwijl haar vriend daar niks van wist(hij heeft 2 kinderen bij zijn ex). en nu moest zij hem vertellen dat zij zwanger was.
na een paar uur stond zij bij mij aan de deur, met tranen in haar ogen.
en vertelde dat hij op dit moment niet zat te wachten op een kind. hij heeft er al twee, van 3 jaar en 1 jaar oud. en vond het te snel om dan een ander kind te krijgen.
hij wilde dat zij abortus ging plegen, en zou wachten op een goed moment, een paar jaar later.
zij wilde dat kind, maar hij niet.
en dat was te verwachten. dat had iedereen haar kunnen vertellen,en hij heeft het zelf ook al meerdere keren aangegeven. waarom doet zij nu zoiets? nu is ze zwanger, en is het ongewenst. en ik zit er weer bij en kijk erna. het enige wat ik kan denken is. weer eentje die het zomaar weg laat halen, terwijl mijn vriend en ik r alles voor doen. hoe meedogenloos kan je zijn?
met een week was het gebeurd, zij had de abortus pil geslikt. weer zomaar een zwangerschap afgebroken..
het is niet zo dat ik het allebei de meiden niet gun, maar wij zijn al langer bezig zegt mijn hoofd dan...
wij zijn er klaar voor, we werken ons kapot voor een goede toekomst, omdat we ons kind alles willenkunnen schenken. hebben onze babynamen klaarliggen. onze ideeen over de opvoeding. en onze liefde.. ik slik zwanger worden vitaminen, we houden mijn eisprong zorgvuldig in de gaten, we doen de juiste standjes, we hebben 1x in de 2/3 dagen sex. we hebben zelfs proseed gebruikt, en ovulatietesten.
we zijn allebei jong. ik bijna 20 en hij bijna 23. waarom lukt het dan niet? wat hebben die andere mensen, wat wij niet hebben?
word het ons niet gegund? is het niet de bedoeling dat wij samen kinderen krijgen?
zal het op een dag goedkomen?
Ik ben een jongedame van (bijna) 20 met een heel leven achter de rug,
ik was ook superblij toen ik mijn (huidige) vriend ontmoette.
ik ben er van overtuigd dat hij de liefde van mijn leven is,wij hebben nu een relatie van 2,5jaar en hebben samen ook veel overwonnen.
Ruim een jaar geleden besloten wij dat wij samen wilden beginnen aan een kindje
dat is voor ons allebei onze hele leven lang een droom geweest rn wij hebben beiden een goed inkomen..
het zou toch prachtig zijn om met de persoon van wie je zo veel houdt een kindje te krijgen?
jammer genoeg laat die wens al een jaar op ons wachten..
wij proberen echt werkelijk alles.. maar het wilt maar niet lukken.
om ons heen raakt iedereen zwanger, gewenst of ongewenst. jong of oud.
de eerste was mij 'schoonzus' kim die ruim een jaar(!) jonger is dan ik.
wij wilden beiden zeer graag zwanger worden. wij hadden vaak contact met elkaar, het leek ons beiden niet te lukken. totdat ik op een avond een telefoontje kreeg; hee met kim,ik deed net maar ff een test, gewoon zomaar, en het geeft 2 streepjes aan.. ik ben dus zwanger.
het was haar dus met 5 maanden gelukt. ik zat met gemengde gevoelens, was natuurlijk hardstikke blij voor haar, en het idee dat ik tante zou worden vond ik ook geweldig.
maar toen sloeg de onzekerheid toe, waarom zij? en niet ik?...
volgende maand zal zij bevallen van een jongetje, en ik kijk maar toe hoe haar buik steeds ronder en groter wordt.
hoe zij haar babykamer ingericht heeft,en wat voor leuke kado's etc. zij van familie en vrienden krijgt. en ik zit er elke keer maar bij en kijk ernaar, en probeer blij voor haar te zijn...
dat zou ik kunnen zijn..
Die gevoelens deelde ik heel erg met mijn beste vriendin, die ikal zeker 10 jaar ken.
zij heeft mij ook verteld een stille kinderwens te hebben. maar zij heeft al een partner die 2 kinderen heeft.
op een ochtend, ong 2 maanden geleden belt zij mij op, met de mededeling dat ze zwanger is. en ik wist niet wat ik hoorde.. ikkon alleen maar zeggen; wat?hoe? & en nu?
zij liet mij weten dat zij er heel erg blij mee was. en zich hardstikke gelukkig voelde. dus ik wasblij voor haar, en ikgunde het haar, al kon ik niet geloven dathet haar wel lukte. en mij niet. weer spookte de vraag door mijn hoofd.. waarom??
na een dag kreeg ik weer een telefoontje van haar, zij moest mij wat bekennen. zij had met de pil gesmokkeld. voor 2 maanden lang heeft zij gedaan alsof zij de pil slikte, terwijl haar vriend daar niks van wist(hij heeft 2 kinderen bij zijn ex). en nu moest zij hem vertellen dat zij zwanger was.
na een paar uur stond zij bij mij aan de deur, met tranen in haar ogen.
en vertelde dat hij op dit moment niet zat te wachten op een kind. hij heeft er al twee, van 3 jaar en 1 jaar oud. en vond het te snel om dan een ander kind te krijgen.
hij wilde dat zij abortus ging plegen, en zou wachten op een goed moment, een paar jaar later.
zij wilde dat kind, maar hij niet.
en dat was te verwachten. dat had iedereen haar kunnen vertellen,en hij heeft het zelf ook al meerdere keren aangegeven. waarom doet zij nu zoiets? nu is ze zwanger, en is het ongewenst. en ik zit er weer bij en kijk erna. het enige wat ik kan denken is. weer eentje die het zomaar weg laat halen, terwijl mijn vriend en ik r alles voor doen. hoe meedogenloos kan je zijn?
met een week was het gebeurd, zij had de abortus pil geslikt. weer zomaar een zwangerschap afgebroken..
het is niet zo dat ik het allebei de meiden niet gun, maar wij zijn al langer bezig zegt mijn hoofd dan...
wij zijn er klaar voor, we werken ons kapot voor een goede toekomst, omdat we ons kind alles willenkunnen schenken. hebben onze babynamen klaarliggen. onze ideeen over de opvoeding. en onze liefde.. ik slik zwanger worden vitaminen, we houden mijn eisprong zorgvuldig in de gaten, we doen de juiste standjes, we hebben 1x in de 2/3 dagen sex. we hebben zelfs proseed gebruikt, en ovulatietesten.
we zijn allebei jong. ik bijna 20 en hij bijna 23. waarom lukt het dan niet? wat hebben die andere mensen, wat wij niet hebben?
word het ons niet gegund? is het niet de bedoeling dat wij samen kinderen krijgen?
zal het op een dag goedkomen?
